X
Hersentumor

Brief aan R.

17 februari 2015 11

Lieve R.,

Ik loop al een paar weken te kauwen op een antwoord op de vraag in je mail. Je vroeg hoe ik denk dat God hierdoorheen zijn licht kan laten schijnen, wat ik daarmee bedoel. Fijn dat je die vraag gewoon stelt, daardoor voel ik me serieus genomen en gerespecteerd. Ik kan me voorstellen dat meer mensen zich dat hebben afgevraagd, maar niemand heeft ernaar gevraagd.

Toen ik dat schreef in die eerste week, was dat een gedachte/gevoel dat ik zelf heel sterk had, waarover ik me ook soms verbaasde. Dat we überhaupt hoopvol kunnen zijn en het volhouden, kan ik alleen maar verklaren met dat God dat ons nu geeft. Zeker niet dat we zelf zulke helden zijn. Ik zou verwachten (zoals ik mezelf ken) dat ik in een situatie als deze, heel diep in de put zou zitten. Dat dat niet zo is, verrast me en maakt me dankbaar. (Dat is op zichzelf al iets van Gods licht, in deze omstandigheden.)

Ik heb de laatste weken veel na lopen denken over lijden, over wat Gods rol daarin is. Maar ik ga er van uit dat je van mij geen theoretische of theologische benadering van dit probleem verwacht. Dus als ik probeer een persoonlijk antwoord te geven op de vraag hoe ik denk dat God in onze situatie zijn licht kan laten schijnen, kom ik vooral hier uit:
omdat ik Hem zo heb leren kennen in m’n leven.

Ik vertrouw erop dat Hij in alle omstandigheden licht is (liefde, goedheid, zorg, vreugde, vrede, genade, zegen… en dan niet alleen als ‘gevoel’ – ook concreet). En misschien wel juist (of: meer opvallend) in het donker. Als ik het eerder wel eens moeilijk had, dan was God er voor me, dan gaf Hij me hoop, dan liet Hij merken dat Hij me kende, werd ik bemoedigd, gaf Hij kracht, wijsheid, bracht Hij uitkomst. (Ik kan mooie voorbeelden uit mijn leven geven, maar die vertel ik liever in een gesprek.)

Een tijd geleden sprak een zin in een nummer (Joy) van Rend Collective me aan als beeld hiervoor: ‘The dark is just a canvas for Your grace and brightness’. Tegen een donkere achtergrond is Gods licht zo goed zichtbaar. En misschien is er soms juist wel een donkere situatie in ons leven, zodat we Gods genade en licht weer zien. Maar die mogelijkheid roept eigenlijk ook heel veel vragen bij me op.

In alles wat ik niet begrijp, en in de donkere momenten (die er ook echt wel zijn), probeer ik dicht bij de God die ik ken te blijven. Ik schreef het laatst in m’n dagboek zo op:

Ik geloof dat U, God,
– heel veel van mij en mijn dierbaren houdt;
dat U liefde bent
– mij kunt genezen;
dat U almachtig bent
– wilt dat ik U erom vraag;
dat U graag contact met mij wilt
– steeds geeft wat ik nodig heb;
dat U mij kent
– goed bent, wat er ook gebeurt;
U blijft altijd dezelfde
– mij en mijn dierbaren niet loslaat;
U bent trouw en houdt ons vast

Ik denk ook aan een zinnetje uit een Taizélied: Dieu ne peut que donner son amour. Hij ‘kan niet anders’ dan zijn liefde geven. En zo kan ik ook geloven dat Hij alles kan doen meewerken ten goede van hen die hem liefhebben. In zijn liefde en almacht kan Hij verschrikkelijke situaties gebruiken om iets goeds te laten ontstaan (weer: heel veel vragen. Maar ook: ik hoef niet alles te snappen.)

Over ‘Gods licht’, wat natuurlijk heel abstract is, wil ik graag nog zeggen dat we dat concreet ervaren in dat Michiel en ik rustig zijn en God kunnen vertrouwen, en genieten van het leven, in blijdschap, echt plezier, en in de ongelooflijke betrokkenheid en praktische hulp van zoveel mensen.
Ook in genade in kleine dingen (alles buiten kanker in ons leven is nu ‘klein’). Josefien en Viktor kregen bijvoorbeeld waterpokken vier weken terug, en we baden dat ze daar niet te veel last van zouden krijgen, en zo gebeurde het ook. We slapen goed. Zelfs Josefien slaapt meestal door.
Ook zorgt deze situatie voor hele eerlijke en kostbare gesprekken en verdieping in vriendschappen en familierelaties, maar ook in contacten met buren enzo. Het verandert ons en zoals ik het zelf nu zie, maakt het ons mooiere mensen. In deze dingen zie ik dat God mijn ziekte doet meewerken ten goede. Of in andere woorden: dat Hij zijn licht hierdoorheen laat schijnen.

Veel liefs,
Eline

There are 11 comments

  • Riekie Buijs schreef:

    Hallo Eline,
    Ik ben jaloers op je dat je zo kunt beleven en ik ben ook heel blij voor je dat je, samen met je gezin, de kracht vindt in je geloof om het pad te gaan wat voor je ligt. Mijn geloof is niet zo rotsvast maar ik blijf wel voor jullie bidden. Groet, Riekie Buijs

  • Patricia schreef:

    This is so beautiful that it takes my breath away. Thank you, God, for giving Eline the strength, courage, and inspiration to hold all of this in her heart and to put it into words.

  • Mark schreef:

    Yes, I agree with Patricia, that you are experiencing the presence of God as you walk through a dark valley. Celtic Christianity talks about being in a ‘thin’ space, where the distance between heaven and earth is very thin, close, almost like a porous membrane. C S Lewis talks about a heaven poking through into our earthly lives, as we experience his grace and peace.

    It’s amazing, isn’t it, as you face so much in the forthcoming operation this Friday, in anticipation of what lies ahead, unknowing, that life just goes on. You sleep, you get up, you eat, you change nappies, wipe tears from your children’s eyes, whilst sometimes being unable to hold back those in your own.

    I once visited an old man in his 90’s in Wimbledon, London, who had been through a lot. As he talked he was weeping, and unashamed he said, ‘It’s OK to cry, isn’t it, because that’s what our Lord did. Jesus wept.’

    We continue to pray for God’s grace on the medical staff and for your complete healing. But we weep because you are going through this, and we join with you, as your brothers and sisters in Christ, in walking each day in trust and faith and sometimes weeping with the Lord.

    Mark

  • suzyandrews schreef:

    Dearest Eline – what a testimony; what glory you give to God; what amazing things He is doing in your life. So very humbled by your experience; so very blessed by reading this; He is such a wonderful God. May His light shine so brightly in the lives of all those you touch that they can’t but surrender to Him! Thank you so very much. Blessing upon blessing. Sxxx

  • Monika schreef:

    Jeetje wat mooi geschreven. Wat ben je toch sterk; een voorbeeld!

  • Hanneke Mulderij schreef:

    Wat een getuigenis. Ik ben er stil van. Ik kan het (nog ?) niet zeggen.
    liefs, Hanneke

  • Ez schreef:

    What an amazing testimony! Praying for you all. X Ez x

  • Addie van Dalen schreef:

    He Eline, dank je wel! Ontroerend. Open. Eerlijk. Mooi. Zegen he de 20ste. Jij ook Michiel!

  • Corinne schreef:

    ik hou gewoon een beetje van je en jullie lieve gezin en als je dit soort mooie stukjes schrijft raakt dat mijn hart. En dat God zo’n grote rol mag spelen bij jou en jullie is ontroerend, een voorbeeld en een troost. Hugs and prayers, Corinne

  • Femke Faber schreef:

    Prachtig. Het ontroert me zeer.
    Te midden van deze slechte tijden heb je het toch maar heel goed en dat vind ik zo fijn voor jou en jullie!
    Ik blijf aan jullie denken.
    Veel liefs en groeten,
    Femke Faber (Christ Church South)

  • Laat een reactie achter